Ir al contenido principal
Lo supe sin saberlo y fue de pronto,
saberlo el alma me atraviesa
y una voz, riéndose traviesa,
me grita: eres el tonto, el tonto.

Y yo pregunto ¿por qué tan tan tonto?
Y la sangre entonces se me espesa,
es a ti y no a mí a quien le interesa,
y yo por seguirte he sido el tonto.

Me habré de conquistar hasta perderte
y convertirme en aquel que habría sido.
Y el día en que por fin despierte

será un día de dicha y alarido,
pues será la libertad. Mala suerte,
el tonto, el tonto, se habrá ido.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Parapoema

En el universo paralelo Si de este nuevo universo, espejo del que dejé, la que fui se había ido (solo es sombra en Internet) ¿quién soy ahora de cierto? En el poema ya escrito caí como un nuevo verso no coincido rima y ritmo y raramente me ven, triste alma. El tiempo pasó y mis hijos me han de corresponder y allí donde estuve muerta algo nuevo ha de nacer: La calma.

Superación

De nuevo me siento viva Que ese tonto ya se ha ido Que suena mi corazón  Con un enorme latido Toda mi mente está activa No perderé mi razón 

Joguines

L' ombra s'amaga entre les ombres. L'ombra que s'amaga és la meva.  I jo, ombra, soc teva, vaig on tu vas, em moc si et mous, enamorada. No som innocents les ombres, esperem, l'escletxa per on arriben els mals.